TIA again

 Ik ben weer in Afrika! Helaas begon de reis deze keer wat minder gestructureerd als gepland, maar je kan natuurlijk niet alles hebben. Samen met Melvin vertrok ik Donderdag de 30e naar Malawi. Met een tussenstop in Cairo en Ethiopie zouden we de volgende dag fris en fruitig aan moeten komen in Lilongwe, Malawi. Helaas ging dit niet helemaal perfect want na al enig oponthoud in Cairo te hebben gehad, bleek in Addis Ababa dat we niet meer op onze vlucht konden want we waren te laat. Dit betekende dat we een nacht in een hotel moisten verblijfen om de volgende dag pas verder te kunnen vliegen. Gelukkig had Ethiopian air dit goed geregeld, dus we hebben super geslapen in een luxe hotel.
 De volgende dag begonnen Melvin en ik aan het vervolg van onze reis, en gelukkig kwamen we na weer een extra onverwachte stop in Zambia aan in Lilongwe. Het enige minpuntje van die dag, was dat de baggage niet met ons mee was gekomen. Maar slimme jongen als ik was, had ik gelukkig van alles in mijn handbagage om die eerste dagen zonder baggage moeiteloos door te komen. De volgende dag was eigenlijk mijn eerste echte dag in Malawi, en die heb ik samen met Birgit een medevrijwilliger besteed aan het verkennen van Lilongwe. Lilongwe is een kleine maar gezellige stad, waar je veilig rond kunt lopen en lekker kan eten. We zijn over de verschillende markten gelopen, per ongeluk beland bij een wasplaats waar ze minder blij waren met ons bezoek en langsgeweest bij het mausoleum van de eerste president van Malawi.
 Dinsdag zijn we uiteindelijk vertrokken naar ons project: Youth for development and productivity (YODEP) in Zomba. Na een super mooie rit van 4 uur, wachtte ons een hartelijk ontvangst door de oprichters van dit project. Ze waren super blij met onze komst, en hebben gelijk uitgelegd wat ze allemaal precies doen. Dit is echt super veel, maar het belangrijkste zijn HIV/AIDS preventie en helpen bij mensen die moeten leven met HIV. Daarnaast willen ze zorgen dat jongeren onafhankelijk kunnen worden door bijvoorbeeld een bedrijfje te beginnen. Ook is er een opvang voor kleine kinderen die hier ook worden gevoed, een bieden ze hulp aan ouderen binnen de community Ze doen daarnaast ook nog andere dingen, maar ik ben pas een paar dagen op het project dus die gaan we later nog ervaren.
Tot nu toe hebben Josje en ik pa twee dagen meegelopen met het project vanwege onze late aankomt. De eerste dag bestond voornamelijk uit vergaderen, we waren uitgenodigd mee te gaan naar een vergadering met de hoge pieffen van de stad. De vergaderng zelf was in Chechewa, maar er werd ons verteld dat hij goed was verlopen.
S’avonds kregen we te horen dat èèn van Josje’s huisgenoten ziek was, en naar haar familie was gegaan. We zijn naar haar toe gelopen en het bleek niet goed te gaan, dus zijn we gmaar elijk doorgegaan naar het ziekenhuis. Hier bleek dat Sarah waarschijnlijk Malaria heeft en dat ze de volgende dag maar  terug moest komen om hier een test voor te doen. We aten deze avond pas laat en zijn daarna maar gelijk gaan slapen.
De tweede dag zjn we echt naar het project geweest. We hebben hier gespeeld met de kinderen van het project, en lessen bijgewoond en zelfs al gegeven. Iederen is echt super enthousiast, dus dat was super om te doen. Ook was er bij het project een dokter aanwezig die baby’s controleerde en vaccineerde, zodat de vrouwen niet super ver hoeven te lopen om naar het ziekenhis te gaan.
We hebben die avond verder weinig gedaan, we hebben lekker gegeten en daarna geprobeerd het spel kakkerlakkensalade uit te leggen, wat voor een hoop lol heeft gezorgd.
Volgende week gaan we meelopen met alle afdingen van het project, om precies te kunnen kijken waar we nodig zijn en kunnen helpen, en om het project goed te leren kennen.
 De huisjs waarin Josje en ik verblijfen zjn super klein, maar er is wel electriciteit! Verder is alles vrij basic maar netjes. We wonen deze maand midden in een township van Zomba, en zijn èèn van de eerste blanken die hier een tijd komen wonen. Dit is ook op straat goed te merken waar iedereen ons naschreeuwd met “Azungu” (blanken) Veel kinderen hebben nog bijna nooit blanken gezien en reageren nogal geschokt als we langs komen lopen. Tot nu toe is iedereen echt super vriendelijk en ik denk dat we het de komende tijd wel naar onze zin zullen hebben!
Fotos probeer ik nog een keer online te krijgen maar het gaat heel moeilijk!